جوانی در این یادداشت که به مناسبت چهلم شهادت حضرت آیت الله خامنه ای (ره) و شرایط جاری جنگ نوشته شده، تأکید کرده است که از نظر فقهی، احکامی مانند جواز یا حرمت مذاکره تابع زمان و مکان بوده و فقیه باید به شرایط جهان آگاه باشد.

وی با ذکر مثال فقهی «شکستن نماز برای نجات کودک از غرقاب» که از حرام به واجب تغییر می‌کند، خاطرنشان کرده: «به اقتضای شرایط زمانی، حکم موضوعی که در مقطعی یک چیز بوده، می‌تواند در مقطع دیگر متفاوت باشد. حکم فقهی مذاکره با دشمن و آتش‌بس نیز از همین نوع است.»

جوانی در ادامه، میدان و دیپلماسی را دو ابزار مکمل برای تأمین امنیت ملی دانسته و گزاره «یا میدان یا دیپلماسی» را غلط خوانده و تصریح کرده است: «یکی تولید قدرت می‌کند و دیگری آن را به سود ملی تبدیل می‌کند.»

وی همچنین با اشاره به جایگاه شورای عالی امنیت ملی و تأیید رهبر معظم انقلاب، تأکید کرده که تصمیم‌گیری درباره آتش‌بس و مذاکره در جنگ رمضان نیز از همین مسیر تخصصی عبور کرده و مورد تأیید رهبری قرار گرفته است.

جوانی ادامه داد: امروز بسیاری از مردان دیپلماسی، همان مردان میدان هستند؛ بنابراین در ‌شورای‌عالی امنیت ملی، کسانی برای جنگ و ادامه آن تصمیم‌گیری می‌کنند که عمدتاً اهل جهاد و میدان بوده، و هم همگی دلسوز کشور و به دنبال تأمین منافع ملی هستند.

نویسنده یادداشت با استناد به فرازهایی از پیام اخیر رهبر شهید انقلاب، از جمله «ما طالب جنگ نبوده و نیستیم» و «تنگه هرمز را به مرحله جدیدی وارد خواهیم نمود»، مذاکره را نه تنها حرام ندانسته، بلکه برای تحقق اهدافی مانند «گرفتن غرامت، دیه جانبازان و تنظیم رژیم جدید برای تنگه هرمز» نیازمند دیپلماسی و مذاکره دانسته است.

جوانی در پاسخ به شعار «مذاکره حرام است» پرسیده است: «چگونه عده‌ای در این شرایط که نیاز به وحدت و همدلی است، ناجوانمردانه مردان مجاهد در این عرصه را مورد اتهامات سنگین قرار می‌دهند؟«