منو

دوازده

 

وبلاگ > فدایی، غلامرضا – یکی از نکته جالب، حساس و دردناک نامزدهای انتخابات این دوره وفاق و همدلی در مورد فساد بود. این از یک جهت نامطلوب بود که اعتراف از جانب مسئولان می‌شود و از جهتی مطلوب که گویی عزمی جدی و ملی برای رفع آن دارند.

البته بعضی‌ها معتقدند که این آقایان قدری سیاه‌نمایی کرده‌اند و نباید دست‌کم خودشان با این صراحت به این مسئله اعتراف کنند. اما، واقعا درست نیست، زیرا اگر به عنوان مثال قاچاق کالا را یک نوع فساد بدانیم، کیست که منکر آن شود. تبعیضات فراوان در کشور و در سطح شهر تهران به ویژه و حتی در ساختمان ادارات و وزارتحانه ها به خوبی مشهود است.

باید دید که چرا فساد ایجاد می شود و چگونه است که اکنون که انقلاب به سن چهل سالگی خودش نزدیک می شود به جای ذکر محسنات به این مسائل استناد و شعار انتخاباتی می شود. آیا نامزد ها می‌خواهند توانایی خودشان را در از بین بردن فساد نشان دهند که بعید است چون سابقه و لاحقه آنها چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. حتی دولت مستقر هم در این باره هیچ ادعایی ندارد. پس چه باید کرد. این مفسدان کجا هستند که همه به آن اذعان دارند ولی نمی‌توانند با آن برخورد کنند.

آقای جهانگیری در مستندش به نکته خوبی اشاره کرد و آن توان دولت برای انجام کارها بود و اعتراف کرد که حتی می‌تواند با سپاه هم برخورد کند و اظهار کرد که دولت توانسته است پروژه‌هایی را از آنها بگیرد. خوب پس با این توانایی دولت، کجا منبع فساد است که نمی‌شود با آن برخورد کرد و یا دست کم افشا کرد. چرا اعلام نمی کنند تا باعث تشفی قلوب هموطنان شود و بیش از این دستاویز برای مخالفان داخلی و خارجی نباشد.

بدیهی است اگر مسئولان درجه اول خود با همه وجود به پاکدستی در شعار و به ویژه در عمل مقید باشند محال است زیردستان بتوانند دنبال فساد باشند. اما وقتی در آن بالاها مماشات شود و به هر بهانه ای به مفسد روی خوش نشان داده شود و با اهمال برخورد شود، مردم متوسط زیر دست به ویژه در ادارات که کاری در آن حد ازشان برنمی آید به رشوه روی می آورند و به زیر میزی عادت می کنند و خودشان را توجیه می کنند که کارشان درست است. و مردم پایین تر از آن هم به ناچار به تبهکاری، دزدی، اعتیاد و مانند آن روی می‌آورند و نتیجه این که این هر دو بر روی هم تاثیر می گذارد و این می شود که در انتخابات این اعترافات سهمگین که بر واقعیاتی متکی است رخ می دهد. و هر کسی برای پیشبرد اهداف خودش به هر وسیله ای متوسل می شود تا رقیب را به در کند.

البته حرف بعضی از کاندیداها به دودسته کردن مردم، البته نه با این دقت آماری پر بی‌راه نیست. این گفته خضرت علی به مالک اشتر است که خواص را بر عموم ترجیح ندهد ولی او کسی است که خود با همه وجود به گونه ای زندگی می کند که با فقیر ترین مردم برابر است و او وقتی برادرش به خاطر عیالواری (عذر موجه) تقاضای سهمی بیشتر از دولت می کند با آتش با او برخورد می شود.

بنابراین کسی که چنین ادعایی می کند اشکالش این است که خود او در کدام دسته است و آیا اگر خودش در دسته ای قرار گرفت می تواند با این فسادها مبارزه کند. ای کاش راه ها عملی نشان داده می شد.

به نظر من تنها راه چاره این است که باید مصلحان جامعه خود صالح باشند و زندگی فعلی و قبلی خود و خانوده شان بیانگر توانایی انجام کار بزرگ باشد.

منبع: خبرآنلاین

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *